شکست ها و نگرانی هایت را رها کن،خاطراتت را،نمیگویم دور بریز،اما قاب نکن به دیواردلت…در جاده ی زندگی، نگاهت که به عقبباشد؛زمین می خوری…زخم بر می داری…و درد می کشی…نه از بی مهری کسی دلگیر شو …نه به محبت کسی بیش از حد دلگرم…به خاطر آنچه که از تو گرفته شده،دلسرد مباش، تو چه می دانی؟شاید … روزی … ساعتی … آرزوینداشتنش را می کردی…تنها اعتماد کن و خود را به او بسپار …هیچ کس آنقدر قوی نیست که ساعتهابر عکس نفس بکشد …در آینده لبخند بزن…این همان جایی است که باید باشی!هیج کس تو نخواهد شدآرامش سهم توست …

انسان های هم فرکانس همدیگر را پیدا می کنند..حتی از فاصله های دور…از انتهای افقهای دور و نزدیک.. انگار. جایی نوشته بود که اینها باید  در یک مدار باشند.. یک روزی .. یک جایی است  که باید با هم ، برخورد کنند… آنوقت…میشوند همدم، میشوند دوست، میشوند رفیق..اصلا میشوند هم شکل… مهرشان آکنده از همه ….حرفهایشان میشود آرامش…خنده شان، کلامشان می نشیند روی طاقچه دلتان.. نباشند دلتنگشان میشوی..هی همدیگر را مرور می کنند..از هم خاطره می سازند….مدام گوش بزنگ کلمات و ایده ها هستند.. و یادمان  باشد..حضور هیچکس اتفاقی نیست.

باید راهی یافت، برایِ زندگی را زندگی کردن،نه فقط زندگی را گُذَراندَن ..باید راهی یافت،برایِ صبح ها با اُمید چشم گُشودَن،برایِ شب ها با آرامشِ خیال خوابیدن..اینطور که نمیشود،نمیشود که زندگی را فقط گذراند ،نمیشود که تمام شدنِ فصلی و رسیدنِ فصلی جدید را فقط خُنَکایِ ناگهانیِ هوا یادَت بیاورد،نمیشود تا نوکِ دماغَت یخ نکرده حواسَت به رسیدنِ پاییز نباشد..اینطور پیش بِرَوی یک آن چَشم باز میکنیخودَت را میانِ خزانِ زردِ زندگی ات میابی ،و یادت هم نمی آید چطور گذَرانده ای مسیرِ بهاری و سبزِ زندگی ات را..اصلا خدا را هم خوش نمی آید،راهَت داده به دنیایَش که نقشَت را ایفا کنی،یک روز خوبُ حتی یک روز بد ،یک روز شیرینُ حتی یک روز تلخ ،یک روز آرامُ حتی یک روز پُرهیاهو ،وظیفه ی تو زندگی را با تمام و کمالَش زندگی کردن است،با تمامِ سِکانس هایِ تلخ و شیرینَش..نمیشود که همه اش خسته باشیو سَرِ سکانس هایِ تلخ بهانه بیاوری و گوشه ای به قهر کِز کنی و بازی نکنی ..حق داری که خستگی ات را در کنی،اما حق نداری که دیگر مسیر را ادامه ندهی ..اینطور که نمیشود،تا دیر نشده باید راهی پیدا کرد،باید زندگی را زندگی کرد ..